نهادند سيد عالم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قبضهء سنگ ريزه برگرفت و در روى ايشان انداخت و فرمود شاهت الوجوه يعنى زشت باد رويهاى شما بر هيچكس از آن سنگ ريزها چيزى نيامد مگر كه در روز بدر كشته شد و حق تعالى بجهة قطع طمع پيغمبر از ايمان ايشان فرمود كه . وَ سَواءٌ عَلَيْهِمْ يكسانست بر ايشان اينكه أَ أَنْذَرْتَهُمْ بيم كنى ايشان را أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ يا بيم نكنى ايشانرا لا يُؤْمِنُونَ كه ايمان نيارند به جهت افراط ايشان در كفر و چون بر انذار ايشان نفعى مترتب نميشد از اينجهت حق تعالى او را مخصوص ساخت باهل ايمان و فرمود . إِنَّما تُنْذِرُ جز اين نيست كه ميترسانى بر وجهى كه نفع دهد مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ كسى را كه پيروى كند قرآن را و بسمع قبول مواعظ آن بشنود و بدان اعتقادش باشد وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ و بترسد از خداى بِالْغَيْبِ به آنچه از او پوشيده است از امور آخرت يا بترسد از خدا در حالت غيبت از مردمان بر خلاف اهل نفاق و خلاف كه ظاهرا اظهار عهد ايمان ميكنند و هرگاه از نظر مؤمنان غايب ميشوند با ياران خود ميگويند انا معكم انما نحن مستهزؤن ما ياران شمائيم و با ايشان استهزاء ميكرديم و چون آنكسى كه تابع قرآنست و پيروان آن از انذار تو ترسانست فَبَشِّرْهُ پس مژده او را بِمَغْفِرَةٍ بآمرزش گناهان وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ و مزدى بزرگ در آنجهان آورده‌اند كه بنو سليم بجناب رسالت پناه عرض كردند كه خانهاى ما دور است رخصت بازده كه نزديك مسجد خانه بگيريم حضرت فرمود كه در خانهاى خود باشيد كه نشانهاى پاى شما را كه در مسجد تردد ميكنيد مىنويسند پس هرگاه كه راه دور تر باشد ثواب قدم بيشتر باشد چه در هر گامى ثوابى بر آن مترتب خواهد شد حق تعالى براى تصديق پيغمبر خود صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آيه فرستاد كه . إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى بدرستيكه ما زنده گردانيم مردگان را در روز بعث و نشور يا دلهاى مرده را بهداية وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا و بنويسيم آنچه از پيش فرستاده‌اند از عمل صالح و فعلهاى بد و بر وفق آن جزاى ايشان دهيم وَ آثارَهُمْ و بنويسيم اثرهاى ايشان را كه نشانهاى قدمهاى ايشانست كه به مسجد ميروند پس هر گامى كفارهء گناهى خواهد بود وَ كُلَّ شَيْءٍ و همه چيز از نيك و بد أَحْصَيْناهُ شمرده‌ايم و بيان كرده‌ايم يعنى همهء آن را نوشته‌ايم فِي إِمامٍ مُبِينٍ در دفترى كه پيشواى روشن است يعنى لوح محفوظ كه سر دفتر جميع دفترهاست و آثارى كه بدان نقش شده و بدرازى روزگار پوسيده نمى